Verhalen zijn ‘blijvende shit’

18.27 uur. Ik ben precies op tijd, maar sta voor een verlaten pand van Deelgemeente Feijenoord. ‘Huh, het was toch Beijerlandselaan zoveel?’ Mijn smartphone slaakt op dat moment zijn laatste zucht. De meeste winkels zijn dicht. ‘Al die ondernemers zijn natuurlijk bij de boekpresentatie Trots op Winkelboulevard Zuid’. Leuk, die digitalisering. Heel leuk.

[issuu width=420 height=210 backgroundColor=%23222222 documentId=110914145740-f083da4fb09b4b36b148f4ee59277a1d name=trotsopwinkelboulevardzuid username=vanpook tag=boek unit=px id=31e90f7d-035a-9801-52f6-54ec356e7901 v=2]

Ik heb een superprobleem, want WE zijn mobiel. Degene die ik wil bellen, staat in mijn telefoon. En nee, ik weet haar nummer niet uit mijn hoofd. Mijn batterij heb ik opgesoupeerd aan de navigatie. Tegenwoordig kan dat met een App. Uuhh nee, ik weet niet precies hoe ik van mijn huis naar Rotterdam-Zuid moet rijden. Nou ja, achteraf had ik het zo ook wel kunnen vinden.

Daar zitten ze
De nieuwe eigenaresse van de Urban Coffee Lounge verwijst me naar het buurtcentrum, ‘want daar zitten ze (de winkeliersstichting, red) meestal en anders achter de KFC’. Ik zet het op een lopen. Maar in Buurthuis Stereo bespeur ik geen teken van leven en achter de KFC zie ik zo snel niet iets dat lijkt op een gebouw volgepakt met gezellige mensen. Ik besluit verder te zoeken in de langste winkelstraat die Rotterdam rijk is in de hoop een opvallende witte Smart met een grote 14 op de zijkant – die van mijn opdrachtgever – te zien staan. Helaas.

Looppret
Winkelboulevard Zuid is 1,2 kilometers koopplezier. Maar op een zwoele avond als deze, voor een inmiddels licht panikerende verhaalschrijver als ik, die tot overmaat van ramp zijn nieuwe sneakers steeds meer voelt knellen, geen loopplezier. Voor de enige belshop die nog open is zitten een paar mannen backgammon te spelen. “Kunnen jullie me helpen?” en ik leg mijn verhaal uit. “Sorry meneer, we verkopen alleen opladers.” “Ja maar, ik heb alleen een stekker nodig om te kunnen bellen.” “Dan moet ik u jammer genoeg toch teleurstellen. Fijne avond.”

Hé een idee
De straat bruist, helemaal voor een doorsnee woensdagavond. De cafés zitten goed vol en een aantal eetzaken doet het uitstekend. Opeens krijg ik een idee. Dat ik daar niet eerder op gekomen ben: de Mediamarkt…. verdraaid de Mediamarkt… die is nog open. Daar moét ik kunnen bellen. Okee, het is wel helemaal aan de andere kant van de boulevard, maar ‘what the heck’ ik ben nu toch al veel te laat.

Helemaal niet: kopuh, kopuh, kopuh
De aardige meneer in de roodwitte megazaak kan de stekker ‘die er normaal wel hoort te zitten’ niet 1,2,3 vinden en vraagt advies aan zijn collega. Intussen knutsel ik aan een oplossing. Mijn oog valt op een wekkerradio met iPhone-charger. Ik weet niet half hoe snel ik mijn apparaat erin moet zetten. En… jaaa… hij slaat aan. Vrijwel meteen komt er – brrrrr, brrrrr – een tweetbericht binnen. [ Waar ben je?! We zitten op de Riederlaan 200 bij de uitreiking van het boek. ] Ik bel direct terug en speer naar de plek, waar het officiële gedeelte inmiddels heeft plaatsgevonden. Blije stakeholders, ondernemers en betrokkenen verlaten de zaal.

In je kracht vooruit
We zijn te afhankelijk van digitaliteit en mobiliteit. De batterij van mijn telefoon is leeg en ik ben ‘compleet lost’. Absurd, toch? Een bat-te-rij van een te-le-foon. Waar hebben we het over? Laten we weer wat meer mens worden. Tijd nemen voor elkaar. Beseffen waar je rijdt, in plaats van op je scherm aflezen dat je nog 13 minuten moet. En telefoonnummers opschrijven in plaats van intoetsen. Liever nog: onthouden.

Echt papier
Ik ben blij dat er tussen al het e-geweld in het kader van gebiedspromotie, imago en identiteit een boek is uitgegeven om Winkelboulevard Zuid nog duidelijker op de kaart te zetten. Met zo’n harde kaft. En écht papier.

Blijvende shit
Mensen houden van verhalen. En mensen onthouden verhalen makkelijker. Verhalen zetten mensen in beweging. Voor het verankeren van een identiteit en visie en het bewaren en doorgeven ervan is een verhaal een uitstekend vervoermiddel. Daarom laten veel bedrijven en instellingen ‘waar zij vandaan komen en naartoe willen’ vangen in een corporate story. Dat duurt even. Dat kost even tijd. Maar dan boek je vooruitgang, letterlijk. Ik denk dat ik daar de volgende keer maar een boekje over open doe…

Bent je nu al nieuwsgierig, bel of mail mij gerust. Ik ben een en al oor.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *